Stilstaan is geen pauze van het leven

In een wereld die voortdurend in beweging is, voelt stilstaan al snel als achterblijven. Alsof je iets laat liggen. Alsof je niet meedoet. Alsof je de boot mist.

Stilstaan is echter geen pauze van het leven. Het is waar het leven weer hoorbaar wordt, voor jezelf en anderen.

Veel mensen gaan lange tijd door zonder daarbij stil te staan. Niet uit onwil, maar uit betrokkenheid. Omdat er verantwoordelijkheden zijn. Omdat anderen op je rekenen. Omdat doorgaan vaak vanzelfsprekend voelt. En omdat het tempo waarin we leven dit vaak vanzelf van ons vraagt.

Wat zelden wordt benoemd, is wat dat op de lange termijn doet. Niet plotseling. Niet zichtbaar. Maar langzaam. Sluipend. Wie blijft bewegen zonder stil te staan, raakt gaandeweg iets kwijt. Niet alleen energie, maar verfijning en gevoel.

Het vermogen om te voelen wat klopt. En wat niet klopt. Om te herkennen waar een grens ligt. Om te onderscheiden wat van jou is, en wat je draagt voor een ander.

Stilstaan vraagt geen analyse. Geen protocol. Geen programma. Geen oplossing. Geen oordeel. Het vraagt ruimte. Ruimte waarin niets hoeft te worden bereikt. Waar aandacht niet wordt opgeëist, maar terugkeert. Waar eenvoud en luisteren naar jezelf en de ander voldoende is.

In die ruimte wordt voelbaar wat onderweg overstemd raakte. Niet luid. Niet dwingend. Wel eerlijk.

Helderheid ontstaat niet door harder te denken, maar door aanwezig te zijn. Door even niets toe te voegen. Door te luisteren naar wat zich aandient wanneer het tempo zakt.

Wat dan terugkomt, is geen plan. Geen vastomlijnde richting. Het is weer zijn.

Stilstaan is geen stilstand. Het is een terugkeer.